2. Kinderlijke speelsheid
Afgelopen weekend wandelde ik met mijn vriend over de Veluwe. Een open stuk, glooiend, vooral veel heide en her en der een bosje. Niet heuvelachtig, maar ook zeker niet vlak. Halverwege een van de glooiingen verlengt mijn vriend opeens zijn pas. Voor de beeldvorming: zijn benen zijn 20cm langer dan die van mij, dus hij gaat met niet heel veel moeite wel heel veel sneller lopen. Eenmaal bovenaan zegt hij, glunderend: "eerste!". Zonder dat ik wist dat het een wedstrijdje was. Op zijn hoofd zo'n typische blik van blijdschap waarvan je zelf, of misschien niet eens jijzelf maar eerder de rest van de wereld, vindt dat je er te oud voor bent. Wat het dan stiekem toch ook weer extra leuk maakt.
Dat deed me denken aan een bezoek aan de Albert Heijn, een niet al te klein aantal jaren geleden. Over het algemeen zijn bezoeken aan de supermarkt nu niet per se memorabel. Sterker nog, het liefst vergeet ik ze zo snel mogelijk. Boodschappen doen is gewoon helemaal niet leuk. En toch, één boodschappensessie is me bijgebleven, waar ik zo af en toe met vrij veel plezier aan terugdenk.
En eigenlijk is het dan ook nog maar een heel klein deel van die sessie die ik heb onthouden. Ik zou niet meer weten wat er in mijn mandje zat, of wat er verder voor of na is gebeurd. Alleen de paar minuten in de rij bij de kassa zijn me bijgebleven. Daar stonden 2 mensen van in de 80. Een man en een vrouw, met allebei een eigen mandje. Tegelijkertijd zetten ze de spullen uit het mandje dat op de grond stond, en niet op makkelijke hoogte tussen heupen en band geklemd zoals ik het meestal doe, op de band. Dat leek me nogal onhandig, want zo komen alle boodschappen door elkaar. Maar ze gingen lekker door, met een vrij hoog tempo.
Wat ik niet wist, maar wat bleek toen alle boodschappen op de band stonden, was dat de man en de vrouw bij elkaar hoorden. Dat maakt het een stuk minder onhandig dat ze gelijktijdig boodschappen door elkaar op de band zetten. Maar wat me dan zo blij maakte: ze deden een wedstrijdje! Hoe mooi is dat, dan ben je in de 80 en ga je met je man een wedstrijdje doen wie als eerste de boodschappen uit het mandje op de band heeft gezet. Zo wil ik ook oud worden.