1. Een nieuw schrijfboekje

Als ik op een scherm wat probeer te schrijven resulteert dat vaak in staren naar dat scherm. Leeg. Staren naar een blanco vel papier komt veel minder vaak voor, dat lijkt zichzelf haast automatisch te vullen. En dan heb ik het nog niet eens over alle vormen van afleiding die een apparaat biedt. Daar heb ik van alles voor geprobeerd, maar het wereld wijde web, of iets anders waar mijn instant gratification monkey op dat moment zin in heeft, blijft aan me trekken. Ik voel me dan altijd mentaal vrij zwak, maar gelukkig weet ik dat ik daar zeker niet de enige in ben.

Dus als het even kan schrijf ik met pen en papier. Net als vroeger. In plaats van staren naar een leeg scherm waarop ik met de grootste moeite af en toe een zin weet te plaatsen, vult de papieren pagina zich met pen vrijwel automatisch. Vaak gaan mijn gedachten te snel om ze met mijn pen bij te kunnen houden, met veel foutjes als resultaat. Meestal foutjes die ontstaan doordat ik halverwege het ene woord alvast begin met het schrijven van een volgend woord. Onhandig, maar ik denk dat juist die tempovertragende werking van schrijven met pen en papier een belangrijk deel is van waarom dat zo goed voor me werkt. Dat dat ervoor zorgt dat het vrijwel automatisch gaat. En ondertussen worden mijn gedachten op een rijtje gezet, veel beter dan wanneer ik iets op een apparaat probeer te typen.

En dan is er nog het gevoel van schrijven met pen en papier. Hoe je hand over het papier glijdt, waarbij het ene type papier natuurlijk weer fijner is dan het andere, en hoe je met minuscule bewegingen van je hand een pen zo ver krijgt om enigszins herkenbare karakters op papier te krijgen. In ieder geval herkenbaar genoeg om weer terug te kunnen lezen, want ander zou ik dit niet kunnen typen. Terwijl je schrijft word je ook nog eens vergezeld door het geluid van de pen die over het papier glijdt. Het is subtiel, veel subtieler dan het geluid van een mechanisch toetsenbord, dat op zijn eigen manier ook wel weer fijn kan klinken, maar het geeft toch net dat beetje extra. Al is hoe fijn het geluid van schrijven is wel afhankelijk van verschillende variabelen. Het papier, de pen en ook het handschrift. Ik kan me voorstellen dat blokletters meer staccato klinken dan wanneer je aan elkaar schrijft.

Het nadeel van schrijven met pen en papier is dan weer dat het soms zo gemakkelijk gaat dat je geneigd bent wat af te dwalen. Ik wilde eigenlijk via een vrij korte inleiding over hoe fijn het is om te schrijven met pen en papier toewerken naar het plezier dat een nieuw schrijfboekje geeft. Naar hoe die zo lekker knispert de eerste paar keer dat je hem open doet. Een nieuw schrijfboekje voelt elke keer als een soort nieuw begin, als een nieuwe kans om het dit keer wel netjes te houden. En dat lukt nooit.

Hoe oncomfortabel ook, daarin zit ook een deel van het plezier van het beginnen in een nieuw boekje. De spanning om hoe lang het zal duren voordat je de eerste fout maakt. Bij mij is dat meestal op pagina 2. En dan nog probeer ik mijn fouten te minimaliseren, zo lang mogelijk. Zodat mijn nieuwe boekje zo lang mogelijk netjes blijft. Dat lukt redelijk, totdat ik het te bont het gemaakt. Dan maakt het allemaal niet meer uit en gaan alle remmen los. Wie weet schrijf ik dan zelfs wel met verschillende kleuren pen in het boekje, of eens met potlood. De eerste keer dat je dat doet voelt het alsof je iets stiekems doet, waar ik stiekem ook wel weer een klein beetje blij van kan worden, maar dan op een gekke manier. En daarna maakt het niets meer uit.

Daarom is een nieuw schrijfboekje zo fijn. Het is weer een nieuwe kans, helemaal foutloos en netjes. Er staat dan ook nog niets in. Maar des te voller en rommeliger het ene boekje wordt, des te meer ik begin toe te leven naar weer een nieuw schrijfboekje. Voorpret, elke keer weer.